HUJAN DI TUNGTUNG SURUP

HUJAN DITUNGTUNG SURUP

Hujan ngocor deres pisan sonten harita. Langit siga nu miceun sakabéh resahna ka bumi, neundeun cai nu ngabasaan jalan raya nu rame ku jalma nu ngariung, ngalayad lumpat néangan panyumputan. Dina hiji halte leutik, aya saurang mojang nangtung bari mawa payung lipet nu can kaburu dibuka. Bohokna geus baseuh, acuk bodas sakolana napel kana awak, rarayna nembongkeun rasa kesel jeung capé.

Ngaran éta mojang téh Alya, siswi kelas dua SMA. Ti tadi manéhna ngadagoan angkot nu teu katingali datangna. Di tungtung halté , aya saurang nonoman calik bari ngagandong gitar dina pangkonana. Jaketna hideung geus katingali bulukan, tapi manéhna siga nu teu kaganggu ku hujan, malah karasaeun ngarasakeun.

“Lila teuing nya?” ceuk Alya, hayang mupus rasa bosen.

Nonoman téh noleh, seuri tipis. “Lamun nungguan hujan eureun, nya memang lila. Lamun nungguan angkot, bisa leuwih lila deui.”

Alya seuri leutik, haténa rada jadi enteng. “Anjeun mindeng di dieu?”

“Lumayan sok aya. Nami abdi Raka. Biasana mah abdi sok maén gitar di taman gigireun dieu. Lamun hujan, nya mapay ka dieu pikeun nangkal.”

Alya ungguk, teu loba omong. Aya nu béda dina sora Raka, aya rasa tenang nu karasaeun.

“wios abdi maén hiji lagu?” ceuk Raka bari ngangkat gitarna.

“wios,” jawab Alya.

Jari-jari Raka ngaluncat dina senar gitar, ngaluarkeun sora melodi basajan tapi haneut kana ceuli. Lagu nu dinyanyikeun lain lagu kasohor, tapi ciptaan dirina sorangan. Sorana rada serak, tapi justru karasaeun tulus pisan.

Alya kabawa ku suasana. Hujan, sora gitar, jeung sora Raka ngahiji, nyieun rasa nu hésé dijelaskeun. Aya geter nu nyoréang haténa, padahal kakara tepang.

“Éndah laguna,” ceuk Alya sanggeus Raka eureun.

“Éta téh ngeunaan hujan,” ceuk Raka. “Abdi sok ngarasa hujan téh jujur. Manéhna turun, henteu paduli saha bungah saha kesel. Sarua jeung rarasaan, lamun terus disumputkeun, tungtungna bakal bahe ogé.”

Alya cicing, haténa ngagerem. Émut ka Dimas, sobat leutikna. Sababaraha bulan ka tukang, Alya ngarasa yén haténa ka Dimas lain saukur babaturan. Tapi ayeuna Dimas beuki deukeut jeung rerencangan sakelasna. Hésé pikeun Alya pikeun jujur.

“Leres ogé,” ceuk Alya lirih. “Tapi sok sanajan kitu, jujur téh sok nyeri.”

Raka nempoan Alya jero-jero. “Leuwih nyeri mana? Nahan rarasaan nu moal nepi, atawa ngedalkeunana sakali baé tapi kungsi kadéngé?”

Alya cengkat, haténa siga ditoktok ku patarosan éta.

Ti harita, Alya mindeng ngalangkung ka halte. Sok aya alesan—nungguan hujan, uih sakola rada lila, atawa saukur hayang apal naha Raka aya di dinya. Jeung leres, Raka ampir sok aya, calik bari nyekel gitar.

Maranehna beuki akrab. Raka carita yén anjeunna geus eureun sakola ti kelas dua SMA sabab kudu nulungan kulawargana. Musik téh hiji-hijina jalan pikeun napas haténa. Alya ngadéngékeun kalayan saksama, kadang reueus kadang karasaeun hanjakal.

“Lamun abdi jadi anjeun, sigana geus nyerah,” ceuk Alya hiji sonten.

Raka seuri hampang. “Lamun nyerah, abdi moal kungsi ngarasakeun kumaha rasana maén gitar dina hujan, atawa tepang sareng anjeun di halte ieu.”

Ucapan éta ngajadikeun pipi Alya haneuteun. Ti harita, unggal patepang jeung Raka sok aya geter dina dada.

Tapi Dimas tetep aya dina kahirupan Alya. Di sakola manéhna tetep sobat satia, ngajadikeun Alya sok seuri. Tapi lamun ningali Dimas deukeut jeung batur, haténa Alya karasaeun nyeri deui.

Alya ngarasa kajiret: antara rasa lila ka Dimas, jeung rasa anyar nu mimiti mekar pikeun Raka.

Hiji mangsa, sanggeus upacara, Dimas ngadeukeutan Alya.

“Ly, urang bareng balik,” ceukna.

Sapanjang jalan, Dimas leuwih serius ti biasa. Tungtungna anjeunna ngomong, “Ly, abdi bogoh ka anjeun.”

Alya cengkat. Kecap nu ti baheula ditungguan tungtungna kaluar ogé. Tapi anéhna, haténa teu ngagedur bagja. Nu aya ngan karaguan.

“Naha énggal ayeuna nyarita?” ceuk Alya lirih.

“Abdi sieun ngarusak paseduluran urang. Tapi abdi moal bisa terus pura-pura.”

Alya cicing, émut deui ka Raka—tatapanna, sora gitarnya, kecapna ngeunaan hujan jeung kajujuran.

Peutingna, Alya leumpang deui ka halte. Hujan ragrag deui, siga waktu kahiji patepang jeung Raka. Jeung leres, Raka aya deui, maén gitar dina gigireun.

“Naha anjeun sok aya lamun hujan?” ceuk Alya bari mesem.

“Sabab hujan ngajadikeun abdi wani jujur,” ceuk Raka.

Alya tarik napas panjang. “Raka, abdi bingung. Aya hiji jalma nu geus lila abdi resep. Tapi sanggeus tepang sareng anjeun, rasa abdi béda.”

Raka eureun maén, nempoan Alya kalawan lemes. “Anjeun teu kudu milih ayeuna. Tapi ulah sieun kana haté anjeun sorangan. Hujan wé wani ragrag, sanajan terang bakal eureun.”

Cai panonna Alya ngocor, campur jeung rintik hujan. Anjeunna ngarti, patepang jeung Raka parantos ngajarkeun naon ari jujur.

Sababaraha minggu ti harita, Alya masihan jawaban ka Dimas.

“Abdi ngahargaan rarasaan anjeun,” ceukna, “tapi hate abdi geus henteu pinuh pikeun anjeun deui.”

Dimas cicing, katingali kuciwa, tapi seuri leutik kaluar. “Abdi ngarti, Ly. Nu penting anjeun bagja.”

Sanggeus éta, Alya léngkah ka halte—tempat sagalana dimimitian. Raka geus aya, ayeuna teu aya hujan.

“Anjeun tetep di dieu sanajan henteu hujan?” ceuk Alya.

Raka seuri hampang. “Kuring geus nyarios, abdi resep nungguan di dieu. Hujan atawa henteu, lamun anjeun datang, éta geus cekap.”

Alya mesem, calik gigireun anjeunna. Pikeun kahiji kalina, haténa karasaeun tenang.

Jeung di tungtung surup harita, tanpa loba kecap, Alya yakin yén anjeunna geus manggihan jalma nu ngajadikeun dirina wani jujur kana haténa sorangan.

 Tamat