Lalampahan hiji hidayah

Lalampahan Hidayah

Di hiji peuting anu tiis tur lengang, Nisa linggih nyalira di gigireun jandéla kamar bari nempo bulan purnama anu ngagurilap di langit nu lega. Angin peuting ngapung leuleus, ngagerem hawa tiis anu nyentuh kulit pipina. Ti jero kamar nu hening, sora jam ngetik leuleus jadi hiji-hijina sora nu kadéngé. Dina jero haténa, aya rasa sepi anu hésé dijelaskeun.

Sanajan hirup Nisa katingalina sampurna di panon batur damel di kantor bergengsi, boga mobil sorangan, rerencangan loba, jeung media sosialna pinuh ku pujian  tapi aya hiji nu kosong dina jero haténa. Rasa sepi nu terus nyiksa, rasa teu aya arah, jeung rasa kosong nu teu bisa dieusian ku naon waé.

Baheula, Nisa téh kalebet awewe nu resep pisan kana kabagjaan dunya. Unggal akhir minggu, manéhna sok nongkrong jeung rerencangan di café-café anyar, balanja di mall, atawa jalan-jalan ka luar kota ngan saukur pikeun nyieun kontén media sosial. Foto-fotona sok katingali sampurna: make up paripurna, baju modis, jeung seuri anu ramah. Tapi dina balik éta sagalana, aya hate anu capé.

“Naon deui nu kudu ku abdi lakukeun sangkan karasa bagja?” pikirna mindeng. Tapi sanajan sagala geus aya, haténa tetep asa kosong. Saban peuting saméméh sare, manéhna mindeng neuteup langit-langit kamar bari nyebut dina haté, “Kunaon hirup katingalina rame, tapi batin sepi?”

Balik ka Lembur

Dina hiji poé libur panjang, Nisa mutuskeun pikeun nganjang ka lemburna, tempat indungna cicing di kampung nu jauh ti riweuh kota. Indungna, Ibu Maryam, geus kolot tapi masih katingali seger. Rumahna sederhana tapi pinuh ku kahaneutan.

“Nak, énjing indung rék aya pengajian di mushola, kumaha upami Nisa ngiring?” ceuk indungna bari nyieun kopi.

Nisa sakedik bengong, terus ngajawab lir iber: “Ah, abdi mah laleungitan deui, Bu. Lila teu kadéngé sora ustazah.”

Indungna ngan seuri, “Teu kudu maksa, tapi cobian sakali-kali. Moal aya ruginana ngadéngé hal anu saé.”

Akhirna, kusabab teu aya kagiatan penting, Nisa ngiring ka pengajian éta. Di mushola nu leutik jeung sederhana, sora ustazah ngadadak nyentuh haténa. Ustazah nyarios kalem tapi jero:

 “Hidayah téh moal datang lamun urang teu muka panto haté pikeun narimana. Gusti téh salawasna ngagerem, tapi urang nu mindeng teu ngadéngé sabab haté urang kasurupan sora dunya.”

Kecap éta nyantol pisan dina pikiranna. Ti saprak harita, Nisa jadi mikir panjang. Naha ieu waktuna anjeunna muka haté? Naha ieu tanda yén Gusti nu Maha Kawasa keur nyapa haténa?

Awal Hijrah

Sanggeus balik ka kota, Nisa mimiti ngarobah kabiasaanana saeutik-saeutik. Manéhna mimiti ngurangan nongkrong anu teu perlu, teu deui lalajo acara anu teu aya mangpaatna, sarta leuwih sering maca buku-buku agama. Dina awalna, teu gampang. Rerencanganana loba nu nanya jeung nyindir.

“Heh, Nisa ayeuna jadi alim, nya?” ceuk salah sahiji rerencanganana bari seuri setengah ngejek.

“Halah, paling ogé samentara. Ari maneh mah teuing sabaraha poé kuatna,” ceuk nu séjén.

Nisa ngan seuri. Kadang haténa nyeri, tapi manéhna eling kana kecap ustazah di mushola: “Lamun haté geus patepang jeung Gusti, moal aya deui anu leuwih penting tibatan ridho-Nya.”

Saban malem, manéhna mimiti ngaji saeutik-saeutik. Bacaan Qur’anna masih kagok, tapi haténa karasa leuwih tenang. Nisa ogé mimiti nutupan auratna ku hijab anu sopan. Awalna teu PD, sabab teu biasa. Tapi laun-laun, manéhna ngarasa aya katengtreman anu béda.

Ujian Hidayah

Tapi jalan hijrah henteu salawasna lempeng. Cobaan datang ti mana waé.

Hiji waktos, aya tawaran promosi jabatan di kantorna — tapi syaratna kudu bisa "ngabaur" dina acara kantor anu biasana dieusian ku musik jeung inuman.

Manéhna nangtung di antara dua pilihan: karir atawa prinsip.

Sanggeus shalat istikharah, Nisa mutuskeun pikeun nolak tawaran éta.

“Abdi henteu tiasa ngiring, Pak. Abdi hoyong ngajaga diri,” ceuk Nisa ka pimpinanna.

Sanggeus éta, sababaraha kolega mimiti ngajauh. Sabagian nyebut dirina sok suci. Tapi aya ogé sababaraha nu kagét jeung jadi hormat. Sabab teu loba jalma anu wani nolak hal anu sabenerna ngalanggar prinsip iman.

Pangrojong ti Indung

Nalika haténa rada kaguncang, Nisa nelepon indungna.

“Bu, naha hijrah téh kudu sabobodo ieu? Abdi sok nyeri hate, seueur nu teu ngarti.”

Indungna ngajawab kalem:

 “Nisa, hijrah téh lain ukur ngagentos penampilan, tapi ngagentos jalan hirup. Jalanna pasti rada hese, tapi Gusti moal ninggalkeun anu sabar.”

Kecap éta ngajadikeun Nisa nangis. Manéhna sadar yén indungna téh salah sahiji berkah panggedéna dina hirupna. Ti harita, Nisa leuwih semangat pikeun terus istiqamah.

Ngabantu Batur

Sanggeus sababaraha bulan, Nisa mimiti ngahudangkeun kajembaran anyar dina hirupna. Anjeunna ngagabung jeung komunitas dakwah pikeun awewe muda di kota. Ti dinya, manéhna manggihan rerencangan anyar anu sarua niatna: hijrah, tapi tetep sumanget hirup.

Unggal minggu, maranéhna sok ngabagi-bagikeun sedekah di jalan, ngajar barudak yatim maca Al-Qur’an, sarta ngadamel kajian ringan di taman kota. Nisa ngarasa hirupna ayeuna leuwih bermakna.

Hiji poé, aya saurang budak awéwé umur 17 taun ngadeuheus ka anjeunna sanggeus kajian.

“Mbak Nisa, abdi hayang siga Mbak. Hayang robah, tapi sieun dihina.”

Nisa ngusap sirah budak éta bari seuri leuleus:

 “Robah téh henteu kudu langsung sempurna. Anu penting haté teu eureun nyoba deukeut ka Gusti.”

Ti dinya, Nisa sadar yén hijrahna henteu saukur pikeun dirina, tapi ogé pikeun ngahudangkeun cahaya pikeun batur.

Katengtreman Jero

Ayeuna, sababaraha taun sanggeus mimiti hijrah, Nisa ngarasa hirupna leuwih bermakna ti kantos. Sanajan hirupna henteu saglamé baheula, tapi haténa pinuh ku rasa syukur. Anjeunna geus henteu deui ngejar pujian batur, sabab geus manggihan katengtreman dina hubunganana jeung Gusti.

Unggal peuting, manéhna sok linggih di jandéla nu sarua, ningali bulan purnama, bari ngucap lirih:

“Hirup téh moal salawasna gampang, tapi lamun haté geus patepang jeung Gusti, sagalana karasa enteng.”

Nisa ayeuna henteu deui takwa kana pandangan jalma. Anu penting, dirina terus berproses, ngalereskeun haté jeung paripolah. Anjeunna sadar yén hijrah téh henteu boga garis finish — tapi mangrupa lalampahan panjang nu kudu ditempuh kalayan ikhlas.

Bulan di langit nyinaran rarayna anu katémbong tenang. Dina haténa, aya doa anu ngagolak kalem:

"Ya Allah, tahan abdi dina jalan ieu. Sanajan hésé, ulah pegatkeun abdi ti cahaya-Mu."