Ngadukeun langlayangan jeung babaturan
Carpon nyaritakeun ngeunaan dua sobat, kuring jeung Asep, nu resep ulin langlayangan di sawah sanggeus ngaji. Maranéhna ngadukeun langlayangan di langit, jeung langlayangan Asep tungtungna putus sarta peuntas kana kebon. Sanajan kalah, Asep teu kesel, malah seuri. Maranéhna tuluy néangan langlayangan nu nyangkut di tangkal, sarta mutuskeun pikeun nyieun deui jeung ngapungkeun babarengan. Carita ieu ngagambarkeun kahirupan barudak lembur nu pinuh ku kabagjaan, kekompakan, jeung kenangan.
Riantono 
Beurang bulan puasa, sanggeus bubaran ngaji di masjid, kuring jeung babaturan biasa langsung galecer ka sawah, mawa langlayangan. Angin nu nyaliara ti sisi lembur ngajadikeun langit pinuh ku langlayangan rupa-rupa warna jeung bentuk.
“Eh, Asep, hayu urang ngadu langlayangan deui!” ceuk kuring bari ngaitkeun kenur ka pancang nu geus dipasang ti isuk.
Asep, sobat saumur kuring, geura-geura nyanggem langlayangan ucing-ucingna. “Sok atuh, ayeuna mah kudu meunang deui. Kamari mah urang kalah sabab tali abdi ngagugur!” ceuk manehna bari seuri.
Di tengah sawah, langlayangan urang mimiti ngapung. Kuring nganggo langlayangan jangjang bodas jeung buntut beureum, ari Asep mah jangjang héjo, leutik tapi rada lincah. Angin beuki kenceng, langlayangan beuki luhur. Anjeunna jeung kuring mimiti narik-narik kenur, ngadukeun kawas jurig leutik nu hayang meunang perang.
“Tarik, Sep! Tarik deui!” ceuk kuring, panon teu leupas ti langit.
Kenurna gesrek-gesrekan, bodas jeung héjo nyalip, nyangsang, ngapung deui. Henteu lila, langlayangan Asep nyanghareupan angin pisan, kuring tarik kuat...
TARRRRR!!!
“Waaahhh!!!” ceuk urang duaan bareng.
Langlayangan Asep teu kuat, putus kenurna, ngapung bari ngaplang ka sisi leuweung.
Asep bengong, tapi tuluy seuri, “Hahaha! Tah, ayeuna beulah! Tapi ieu mah langlayangan kuring peuntas ka sisi kebon Mang Dadang. Hayang ngala deui atuh...”
Urang duaan tuluy lumpat, bari ngaleos kana kebon, ngadon néangan langlayangan nu geus nyangkut dina tangkal jambu. Harita mah, ari keur ulin, henteu inget deuh kana kesel atawa sarung. Nu penting mah seuri jeung babaturan.
Tina harita, urang sarua ngahaja nyieun deui langlayangan. Moal rék éléh deui. Tapi salian ngadukeun, urang ogé remen ngajadikeun langlayangan nu sarua warnana, ngapung babarengan bari nyieun sora “ngung-ngung” tina héler.
Langit lembur, langlayangan, jeung babaturan — éta nu jadi pangrasana budak leutik nu pinuh ku kenangan.
