SAHA NU NGETOK?

Rani jeung Dika, dua murid kelas XI, sabenerna teu remen pisan kudu ngalakukeun tugas dokumentasi carpon dina peuting. Tapi guru basa Sunda maréntahkeun unggal kelompok kudu nyieun video carpon tema “mistis lembur”. Sialna, jadwal kelompok Rani téh ngan bisa kumpul peuting.

Tempat nu dipilih nyaéta lumbung heubeul di tukangeun sakola — tempat nu geus teu dipaké lila, nu sok disebut murid-murid minangka tempat “ada nu njaga”.

Rani ti mimiti geus risi.

“Dik, naha teu di kelas wae? Ieu tempatna horor pisan,” ceukna bari ngerebegkeun petromak nu hese hurung.

Dika malah seuri. “Justru eta nu matak sangar keur video carpon. Horor na dapet.”

Sok sanajan sok katingali wani, sabenerna Dika ogé rada deg-degan. Lumbung éta kosong, abu, tiris, lantai papan suaranya sok kriek-kriek siga aya nu ngeluh.

Tapi tugas tetep tugas. Rani nyiapkeun alat rekaman, Dika nyusun skrip.

Sagala lumangsung lumayan lancar… nepi ka aya sora anu ngageleger leutik:

TOK. TOK. TOK.

Kadéngé jelas pisan ti arah panto luar.

Rani langsung eureun nyerat. “Éh, aya nu datang?”

Dika ngagorowok, “Saha? Satpam?”

Teu aya jawaban.

Hanya ketokan deui, leuwih lambat, leuwih jero:

Tok…

…tok…

……tok.

Sora nu henteu singkron jeung logika. Teu siga sora tangan, tapi siga

… tulang kosong nu ngetok kai.

“Dik… ulah muka…” ceuk Rani lirih, bari mundur saeutik.

Tapi Dika nu sok nekat memang sok panasaran. Anjeunna nyekel kenop panto, tarik saeutik — panto ngagerem retak, angin ti luar ngahiliwir, tapi…

Gelap.

Kosong.

Teu aya nu nangtung di luar.

Dika rék nutup deui, tapi Rani tarik leungeunna. “Dik, bejaan wae ulah!”

Tapi terlambat.

Sebelum panto nutup sagemblengna, aya cai leutik tetes ti sela panto. Siga cai nu murag tina leungeun anu basah.

Dika condong saeutik. “Eta naon—”

Tiba-tiba aya leungeun pucat keluar saeutik tina sela panto.

Ramo-ramona panjang, kukuna ireng, kulitna ngagulung siga kulit nu geus lila di cai. Leungeunna henteu nyerang. Henteu narajang.

Tapi…

Éta leungeun ngadorong kartu identitas siswa.

Rani néwak kamera tapi leungeunna gemeter. “Dik… kartu saha…?”

Dika ngungkit kartu éta. Dina lampu petromak nu kedip-kedip, fotona jelas.

Itu kartu siswa nu beungeutna akrab:

Iqbal.

Murid kelasna anu parantos lama dikabarkan ‘pindah’.

Tapi sakumna sakola terang saenyana:

Iqbal hilang dina kajadian misterius.

Teu kungsi aya mayitna.

Teu kungsi kapendak jejakna.

Tapi ayeuna… kartu identitasna aya di jero lumbung sapertos aya nu nganteurkeun.

Rani langsung mundur, napasna mecenghap.

“Dik… ieu teu normal. Balik!”

Tapi Dika masih bengong, ngulik kartu éta. “Tapi naha kartu na aya di dieu? Naha batur ngeledek?”

Ketokan datang deui.

Tapi ayeuna… ti dalam lumbung.

Rani tarik senterna. Cahaya gumbira. Sora langkah… ngeseret.

Teu siga sasatoan.

Teu siga manusa.

Tapi siga… awak nu suku-na teu bisa diangkat.

Gysrek…

Gysrek…

Gysrek…

Dika panik, tapi sok-sokan wani. “Saha di ditu?!”

Teu aya jawaban.

Tapi sora na beuki deukeut. Beuki jelas.

Rani neuteup ka petromak — lampu éta ngedip-ngedip siga rek pareum.

Nalika lampu padam sakedapan, Rani ningali sakuduna teu katingali:

Aya bayangan awak panjang, jangkung teuing pikeun ukuran manusa, di sudut ruangan.

Awakna condong. Sirahna miring siga tulangna teu kuat nyangga. Leungeunna dua-duana panjang pisan, nepika ngérék lantai.

Rani seuri pait bari kabeurangan. “Dik… urang mati mun tetep di dieu…”

Dika henteu ngajawab. Anjeunna nahan napas. Sorana nyangkut.

Bayangan éta gerak saeutik.

Nunjuk.

Leungeunna nu panjang nunjuk langsung ka arah Rani.

Rani mundur, panonna ngabeledug, saterusna petromak padam sagemblengna.

Gelap total.

Rani tarik Dika, ngajak lumpat ka panto.

Tapi sateuacan kabur, kartu identitas Iqbal murag tina leungeun Dika.

Tina gelap, aya sora lirih:

“Balikkeun… balikkeun…”

Sora anu henteu siga sora manusa. Siga sora nu datang tina tikoro anu sobek.

Rani teu mikir deui. Anjeunna ngadorong panto kuat-kuat. Dua-duana kaluar, ngapung leumpang di tengah lapang sakola.

Nalika nepi ka cahaya ti gedung utama, anyar maranéhna eureun.

Dika nyebut, “Ran… kartu na… titenan!”

Rani ngarérét.

Di bagian tukang kartu siswa éta aya tulisan anyar, jelas, jeung teu aya sateuacanna:

“Ulah buka panto nu geus ditutup ku kami.”

Di handapna aya tulisan leuwih alit:

“Jangan datang lagi. Kalian berikutnya.”

Rani langsung ngagenggem kartu éta jeung mutuskeun hiji hal:

“Dik, urang teu meunang balik ka lumbung éta, kumaha gé.”

Dika ngan ngangguk. Ceuli na masih keprok ku sora “tok” nu masih disada di kepalanya.

Sabalikna, waktu maranéhna leumpang ka luar gerbang sakola…

…ketokan terakhir kadéngé ti kajauhan:

TOK. TOK. TOK.

Sigana…

lumbungna masih nungguan.