Leuweung Nu Ngalieurkeun Waktu

“Leuweung Nu Ngalieurkeun Waktu”

Di hiji lembur nu cicingna teu jauh ti Garut kota, aya hiji tempat nu ti baheula kasohor kacida angkerna. Jalma-jalma di kampung sok nyebut éta tempat minangka Leuweung Ciwalen. Sanajan geus loba rumor nu sumebar ngeunaan mahluk-mahluk anu nonggeng di dinya, tapi tetep we sok aya nu panasaran hayang ngadatanganna, utamana barudak ngora nu ngarasa dirina gagah tur wani.

Sore éta, MC Gazza lengkah ka warung bu Eha bari dibarengan ku sobat-sobatna: Adnan, Malik, jeung Faisal. Éta opat budak SMA geus biasa nongkrong babarengan sanggeus balik sakola. Warung bu Eha jadi tempat favorit, sabab sagala rupa aya: ti ciki-cikian nepi ka cilok, ti es jeruk nepi ka odading.

“Ari maneh geus apaleun can, nya?” ceuk Malik bari ngadon nyokot gorengan anu panas.

“Apaleun naon deui, Mal?” jawab MC Gazza anu ti tadi sibuk ngaduk es jeruk.

“Di Leuweung Ciwalen cenah kamari peuting aya sora anéh, siga nu nangis bari ngagorowok.”

Faisal seuri remeh. “Eta mah biasa. Aya nu menang ngigel meureun,” ceukna.

Tapi Adnan, nu biasana calakan tapi rada sieunan, ngajawab laun, “Tapi si Ogi ti kelas séjén ngomong cenah manehna ningali sosok awéwé bodas di sisi walungan. Panonna poék. Nangtung hungkul siga patung.”

MC Gazza nepi ka eureun nginum. “Siga pilem horor murahan, euy,” ceukna bari seuri paksaan.

Tapi padahal, jero haténa aya saeutik perasaan teu puguh.

Nu ngajadikeun suasana beuki anéh, aya budak SMP nu keur mésér kopi sachet nyelutuk, “Bapak abdi baheula sok ngomong, di leuweung éta aya tempat nyimpen mayit jaman Belanda. Teu meunang ditantang, da sok aya nu ngageuing.”

Opat sobat téh tinggaleun. Aya suasana anéh nu turun sakonyong-konyong.

Tapi Malik nu memang pangbego-begona, meunang ide. “Urang datangan we ayeuna peuting. Hayang ngabuktikeun aya naon di dinya. Sakalian latihan mental.”

“Beu, latihan mental? Maneh mah lieur!” ceuk MC Gazza. Tapi Faisal langsung ngahiji, “Urang sasarengan. Moal aya nu bahaya.”

Ngadéngé kitu, Adnan nu rada sieun gé tungtungna satuju. Basa sobat maksa mah hésé nolak.

Tungtungna gulagak, jam 10 peuting, maranéhna papayon nyiapkeun senter, jaket, jeung motor. Ka kolot bohongan ngomong rék nginep. Haté opat- opatna campur aduk: sieun aya, tapi rasa panasaran leuwih gede.

Peuting éta, jalan ka Leuweung Ciwalen kacida sepi. Angin ngagelebug ti arah sawah, ngajadikeun daun padi ngarorotok siga aya nu lumpat di antaraana. Dua motor nu ditumpakan ku opat budak éta ngagerung bari motongang gelap.

Pas maranéhna nepi ka jalan buntu, motor disimpen di gigireun tangkal gede. Ti ditu kudu neruskeun jalan bari leumpang. Senter-senter dihurungkeun, sora jangkrik mimiti karasa. Tapi nu anéh, beuki jero maranéhna asup ka leuweung, sora alam beuki ngiles.

“Eta jangkrik… kok eureun?” ceuk Faisal lirih.

Adnan ngawalon, “Sugan we keur sare…”

“Tapi jangkrik mah teu sare sakuduna jam segini,” Malik nyeletuk.

MC Gazza nu ti hareup rada ngeureunkeun lengkahna. “Tahan heula. Ulah jauh-jauh. Sing babarengan.”

Leuweung Ciwalen, dina peuting anu teu make bulan, siga tempat anu maot. Teu aya angin, teu aya gerakan daun, teu aya sora. Ngan sinar ti opat senter nu medar kana batang-batang tangkal anu jangkungna ngagegedé tepi ka siga nutup langit.

Sanggeus leumpang rada lila, maranéhna tepi ka sisi walungan. Cai ngalir tapi poék, siga cai tar. Dina jarak nu teu jauh, aya saung heubeul nu siga geus puluhan taun teu aya nu nyabak.

“Urang cek heula ka sisi cai. Sugan aya nu bisa ngabuktikeun ieu rumor téh bohongan,” ceuk Faisal.

MC Gazza nyorotkeun senternya ka tengah walungan. Airna henteu kabur, tapi aya gerakan leutik siga aya nu ngapungkeun.

Adnan ngarah ka sebrang walungan, terus ngeureunkeun napas. “Gaz… Malik… Ningali teu éta…?”

Sakabéh senter langsung diarahkeun.

Di sisi sabrang, aya hiji sosok awéwé nganggo baju bodas panjang. Rambutna neundeun ka hareup, nepi ka nyapek taneuh. Awakna teu gerak, siga patung.

Malik nahan napas, Faisal mundur.

MC Gazza beuki nepi ka teu bisa ngomong.

Awéwé éta lalaunan naékkeun sirahna.

Panonna hideung pisan, siga dua liang bolong. Bodas na siga cahaya bulan nu murag kana kain.

Sora lirih turun ti arah tukang maranéhna:

“Balik… balik ayeuna…”

Sarerea muter. Teu aya nanaon.

Tapi sora éta datang deui.

Ayeuna leuwih deukeut.

Leuwih jero.

“Huhuhu… balik, balik ayeuna…”

Faisal nepi ka ngagolér. “Ulah deui… balik ayeuna, balik ayeuna…”

Saacan aya nu bisa nyarita deui, kabéh dahan-dahan di luhur maranéhna gerak sorangan siga aya angin gede nu ngan karasa di luhur, tapi henteu ka awak maranéhna.

Sok-sok krééék siga aya nu meleset di antara daun.

“Urang balik! Ayeuna!” Adnan ngagorowok, teu maliré harga diri.

Tapi pas maranéhna rék balik ka jalan tadi, aya hal anu matak nyeri kana sirah: jalanna teu aya.

Nu saméméhna jalan lempeng nu jelas, ayeuna robah jadi rungkun tebeuk. Tangkal di mana-mana. Kayana leuweungna ngarobah wujud.

MC Gazza nepi ka balem. “Teu mungkin… tadi mah jelas-jelas…”

“Gaz… ieu mah lain leuweung biasa,” Malik ngarandeg, sora rada gemeter.

Faisal nyorotkeun senter ka luhur. Aya hal nu nyieun anjeunna nepi ka ceurik.

“Beungeut… di luhur tangkal aya beungeut!”

Lila-lila, kabéh ningali.

Panon beureum leutik, siga panon kucing tapi jumlahna loba, ngurung aranjeunna ti luhur.

Saur MC Gazza bari nyoba tetep tenang, “Beuki jauh urang asup, beuki teu bisa balik. Urang kudu susun jalan séjén. Sugan bisa kaluar ka arah sebrang leuweung.”

Tapi leumpang di tengah leuweung nu robah-robah téh siga leumpang dina lorong anu sarua teu aya tungtung. Tangkal-tangkal siga repetition infinite, jalan siga diputerkeun ku nu teu katingali.

Tepi ka pas maranéhna nempo walungan deui.

Tapi éta mah lain walungan nu tadi.

Caina hideung pekat.

Teu aya sora cai ngocor.

Angin teu ngalir.

Dina sebrang walungan, awéwé bodas tadi nangtung deui.

Tapi ayeuna nyengir.

Senyum nu panjang tepi ka pipi, siga robek.

“A…dnaan… Maaalik… Faiisaaal… Gazzaaaaa…”

Ngaran maranéhna disebat satu-satu, ku sora nu datangna ti sagala arah, lain tina biwir éta awéwé.

Sarerea teu tahan deui.

Tiba-tiba suku Faisal dicekel ku leungeun hideung nu kaluar tina cai.

“ISAAAAL!!!” MC Gazza ngagenggam leungeunna.

Aya nu narik Faisal ka jero cai.

Aya puluhan leungeun nu ngahakan kulitna, narik.

MC Gazza, Malik, jeung Adnan narik Faisal bari ngajerit.

Sanggeus perang sababaraha detik, tarikanna ngaleungit. Faisal kaluar bari ngagigil, suku kotor siga diasupan lendir hideung.

“Cai tadi… bau bangke…” ceuk Faisal bari ceurik.

Teu aya jalan deui.

Jalan ka luar ngan kudu leumpang sapanjang sisi walungan nu hideung éta.

Maranéhna nuturkeun jalan. Di jero leuweung, aya bayangan-bayangan anu lumpat, panon nu ngintip, sora nu ngagero, tapi maranéhna maksa tetep jalan.

Nepika maranéhna nempo hiji gapura batu.

Aya tulisan: CIWALEN – 1843

Kayana gapura kuna nu geus poek.

Tanpa loba mikir, maranéhna asup.

Tiba-tiba aya sora nu ngagorowok ti tukang:

“LARIII!!!”

Opatna lumpat sakuat tenaga. Cahaya ti gapura beuki caang. Maranéhna ngudag éta cahaya…

Bruuuuuuk!!

Kabéh murag kana taneuh baseuh.

Pas muka panon…

Maranéhna aya deui di sisi jalan nu tadi maranéhna parkir motor.

Langit mimiti biru ciri-ciri rék subuh.

Jam HP maranéhna nuduhkeun 03.12.

Padahal karasana teu leuwih ti dua jam di jero leuweung.

Faisal ningali kana sukuna. Aya bekas cekelan kuku panjang, siga leungeun bangke.

Maranéhna rék balik, tapi pas MC Gazza nempo ka taneuh gigireun motor, aya tulisan:

BALIK DEUI. CAN BERE SALAM.

MC Gazza teu bisa ngomong nanaon.

Adnan tiis siga batu.

Malik malah tiis teuing nepi ka teu bisa nangtung.

Sedengkeun Faisal… ngan ceurik bari ngagenggam taktak sobatna.

Opatna balik kalayan awak gemeter, nyimpen rapet-rapet rahasia éta peuting.

Tapi nepi ka kiwari, unggal maranéhna ngaliwat ka sisi leuweung éta, sok karasa aya nu ngintip tina balik tangkal… siga nu nunggu maranéhna pikeun balik deui.

Tamat.