Lembur Kuring

Dina hiji énjing nu caang, nalika awan mimiti nanjeur di balik gunung, kuring nangtung di gigireun jandéla kamar kos di kota. Sora kendaraan nu teu eureun-eureun, bau knalpot, jeung riweuhna jalmi nu sapopoe ngudag waktu nyieun haté kuring ngadadak capé. Tiba-tiba aya rasa kangen nu ngagugah: kangen ka lembur sorangan—tempat nu basajan, tapi pinuh ku kenangan.

Sanggeus lila mikir, ahirna kuring mutuskeun: **kuring kudu balik**. Moal lila, ngan sakeudeung. Tapi cukup pikeun ngaleungitkeun beurat nu ngagulung dina dada. Ku kituna, soré éta kuring indit ka terminal, mawa ransel leutik bari niat kuat pikeun nganjang ka lembur.

Perjalanan téh kira-kira dua jam. Nalika bis kaluar tina jalan kota jeung lebet ka jalan nu leuwih sepi, haté kuring karasa beuki lega. Balong-balong, sawah héjo, jeung gunung nu sarurak-sarandek kayak nyambut balik. Siga aya nu nyebutkeun, *“Wilujeng sumping deui, budak lembur.”*

---

Nalika bis eureun di pangkalan, angin lembur anu tiis langsung nembus ka kulit. Sora manuk pipit jeung bau jukut baseueuran hujan motong kabéh rasa capé. Kuring narik napas panjang.

Di pangkalan, aya hiji sosok nu kuring langsung apal: **Mang Darsa**. Nu ti baheula sok ngurus kebon jambu jeung ngajarkeun budak-budak ngeunaan tatangkalan.

“Heh, lain Aep ieu téh?” ceuk Mang Darsa bari nembuskeun panonna. “Pan geus puluhan bulan teu ulin ka dieu. Arék mikabutuh bako deui?”

Kuring seuri. “Mang, ari kuring téh sok inget ka lembur, ngan sok kabawa ku urusan kota.”

Mang Darsa ngetrok taktak kuring. “Kota mah kota, tapi lembur téh tempat nu ngagedékeun batin. Mun geus jauh teuing ti akarna, jalmi bisa jadi poho kana dirina sorangan.”

Kecap éta matak jleb ka jero haté. Kuring ngan bisa ngangguk.

---

Kuring neruskeun jalan ka imah. Tangkal kawung, kebon hanjeli, jeung saung-saung leutik di gigir sawah masih kénéh sarua siga heubeul. Bedana, ayeuna leuwih sepi. Budak-budak nu baheula sok ulin ka balong geus jarang. Sababaraha kulawarga pindah ka kota.

Nalika kuring dugi ka imah, anu munggaran kaluar nyaéta Ibu. Ceulina nincak ka tukang imah bari nyebut, “Aep? Ieu teh Aep?”

Kuring buru-buru ngahampura jeung meluk Ibu. Pelukan anu panas jeung neundeun rasa rindu nu teu bisa dijelaskeun ku kecap.

“Naon atuh, tos heubeul pisang teu ulin. Ibu sok noléh ka jalan mikir meureun Aep balik,” ceuk Ibu bari ngusap taktak.

“Maaf, Bu. Di kota loba pisan urusan…”

Ibu ngan seuri. “Urusan moal aya réngséna. Tapi waktu pikeun kulawarga mah teu kedah loba, asal tulus mah cekap.”

Kuring ngarasa aya nanaon nyerang dada. Enya, kuring sering hilap kana hal nu paling sederhana tapi pangpentingna: kulawarga jeung lembur.

---

Sanggeus beberes sakeudeung, kuring mutuskeun ulin ka sisi walungan Ciloa, tempat nu baheula sok dipaké ngala lauk jeung mandian. Sora cai nu ngalir masih sarua, ngan batu-batu gede nu baheula sok dijadikeun tempat ngabeberes jaring ayeuna rada ditutupan lumut.

Di gigireun walungan, aya hiji lalaki nu keur ngala cai. Nalika anjeunna ngalieuk, kuring langsung apal: **Ojon**, sobat pangdeukeutna jaman budak.

“Heueuh! Eep! Douh, teuing ka mana wae maneh teh. Cicing di kota siga pejabat we?” ceuk Ojon bari ngetawa tarik.

Kuring ngahampura jeung salaman. “Heuh, maneh keneh sok kitu ngomongna.”

Urang duaan linggih di batu lega nu baheula sok dijadikeun tempat dahar sangu timbel.

“Réréncangan urang nu séjén loba nu pindah ka kota,” ceuk Ojon rada sedih. “Narsi ka Bandung, Cecep ka Bekasi, Aceng ka Cikarang. Tatanén ayeuna karasa beurat. Tapi kuring mah mutuskeun tetep di dieu.”

“Kunaon?” tanya kuring.

“Lantaran di dieu, kuring karasa hirup. Di kota, sakali indit nyiar gawé, haté kuring karasa kosong. Lembur mah henteu masihan duit loba, tapi masihan katenangan.”

Kecap Ojon ngagugah pisan. Kuring neuteup cai walungan nu terus ngalir, siga waktu nu teu bisa dicegah.

---

Nalika asar, kuring balik ka imah. Ibu geus nyiapkeun sangu timbel, sambel leunca, jengkol, jeung pepes lauk. Bau kadaharan imah nyieun kuring ngarasa balik ka jaman budak.

“Sok, tuang heula,” ceuk Ibu. “Saeutik-saeutik, nu penting awak sehat.”

Kuring dahar bari ngarasakeun unggal rasa. Lembur téh lain ngan tempat, tapi ogé rasa nu teu bisa kapanggih di mana wae.

Sanggeus tuang, kuring kaluar ka palataran. Sora jangkrik mimiti ngagorowok, lampu-lampu imah mimiti hurung. Angin gunung turun ti luhur, nyabak pipi kalayan lémbut.

Dina wengi éta, kuring ngadagoan bentang. Lila kuring teu ningali langit anu sepekat jeung sajernih éta. Di kota, cahaya lampu ngabalukarkeun bentang teu katingali. Di dieu, béntang kawas ngaganti obrolan nu bisu.

Samentara, kuring mikirkeun nu geus kaliwat: kabagjaan, kasusah, cita-cita, jeung jarak nu kadang kuring ciptaan sorangan. Lembur kuring ngajarkeun yén hirup henteu kudu grenggerengan. Kobong kahayang kudu dibarengan ku taneuh tempat ngadeuheus, supaya moal gampang leungit arah.

---

Isukna, saméméh balik deui ka kota, kuring mutuskeun jalan ka sawah. Kabut isuk ngagantung, sawah hérang ku embun. Manuk-manuk pipit ngapung dina rombongan, seolah-olah nganteur pamit.

Kuring turun ka tengah sawah, ngusap leutak basah nu ngagurilap. “Di dieu kuring dimimitian,” pikir kuring dina jero haté.

Aya rasa anu campur aduk: antara sedih, bungah, jeung panasaran kana masa depan. Tapi aya hiji hal anu pasti: sabaraha jauh kuring leumpang, lembur ieu bakal salawasna jadi tempat kuring mulang.

Kuring neuteup sakali deui ka sawah, ka gunung, ka walungan, ka unggal sisi lembur. Haté nyebutkeun lirih:

**“Hatur nuhun, lembur kuring. Kuring bakal balik deui.”**

Kuring indit ka pangkalan motor, melengkatkeun tas, teras ninggalkeun lembur kalayan rasa anu pinuh ku syukur.

Sanajan awak kuring ngaléngkah jauh, haté kuring tetep tinggal di dieu.