mekanik malam

Asep téh hiji montir anu geus lila gawe di bengkel leutik gigireun pasar. Ti luar, bengkelna teu ngagambarkeun nanaon nu istimewa: papan nama rada miring, tembokna geus loba retakan, jeung bau oli campur bensin sok ngalayang dina hawa. Tapi keur warga sakitar, bengkel éta lain tempat biasa. Sabab di jero éta tempat, aya hiji jalma anu sababaraha urang nyebutna "tukang ngahirupkeun mesin" — Asep.

Sanajan bengkelna sederhana, tapi leungeunna mah teu aya nu bisa ngabantah. Saha waé nu nyetél mesin ka anjeunna sok ngarasa béda hasilna: leuwih ngageleger, leuwih enteng dina jalan, pokona gacor. Aya nu jauh-jauh ti luar kota ngan pikeun nyieun janji servis jeung anjeunna. Asep sok ngajawabna santai, “Kuring mah ngan pagawe, nu penting mesin séhat.” Tapi jalma-jalma nyaho: aya anu leuwih ti ngan ukur pagawéan. Aya rasa cinta kana mesin nu teu bisa dijelaskeun ku kecap.

Hiji poe, bari hujan leutik turun ngaguyur pasar, saurang budak ngora datang bari nyorong motor balapna ka bengkel. Leuheung teu rubuh, motorna siga meakeun sakabeh tenaga pikeun nepi ka ditu. Helm masih nempel di sirah, jaketna kotor ku leutak, tapi panonna némbongkeun rasa percaya diri.

“Mang, punten…” ceuk anjeunna bari nguseup napas. “Mesin abdi sok ngadat mun keur tarik. Padahal minggu payun aya balapan di sirkuit kota. Abdi kudu siap.”

Asep ningali motorna. Naha ku rasa panasaran? Naha ku rasa kagum? Teu aya nu terang. Tapi anjeunna seuri saeutik, terus ngusap minyak di leungeunna kana lap bodas nu geus kotor. “Heueuh, cobian tingali. Mesin balap mah teu cukup ngan kenceng, kudu pinter ngajaga napasna ogé.”

Budak ngora éta ukur ngangguk. Anjeunna sigana geus ngadangukeun loba carita ngeunaan Asep. Aya nu nyebut montir sakti, aya ogé nu nyebut montir pinter. Tapi dina haténa, anjeunna ngan miharep mesin motorna bisa jalan mulus dina balapan nu bakal datang.

Asep teu loba ngomong. Anjeunna ngagolér ka handapeun motor bari mawa kotak peralatan nu geus jadi sobatna sapoé-poé. Géngsréking obeng, ketrok Palu leutik, sarta suara logam nyatu jadi irama nu ngan montir nu bisa manggihan kaéndahana. Unggal gerakanna kacida yakin. Siga aya peta mesin nu kabuka dina sirahna.

“Mesin kadang siga urang,” ceuk Asep bari teras ngalereskeun karburator. “Lamun terus dipaksa, bisa kesel. Mun teu diberi perawatan, ahirna mogok.”

Budak ngora éta ngadéngékeun bari diuk dina korsi plastik deukeut étalase oli. Hujan beuki deres, maksa pedagang di pasar buru-buru nutupan lapak. Tapi di jero bengkel Asep, hawa haneut tetep aya. Sora mesin dibongkar janten musik latar.

Samemeh peuting, Asep geus ngabongkar jeung masang deui mesin éta motor. Anjeunna nyetel klep, ngaganti busi, ngabersihkeun filter hawa, nepi ka ngadengekeun sora knalpot siga dokter ngadengekeun jantung pasienna. Unggal sora diinterpretasi. Lamun aya nu teu pass, anjeunna terang tanpa kudu ningali jarum alat ukur.

Budak ngora ningali kalakuan Asep bari kagum. “Mang, kumaha carana terang sagalana? Naon anu ngajarkeun Mang?”

Asep eureun saheulaan, terus nyeuri saeutik. “Lamun resep kana hiji hal, waktu moal karasa. Mesin téh sapertos sobat. Mun urang ngajaga, anjeunna bakal ngajaga balik.”

Malam beuki nuju, tapi bengkel tetep caang. Lampu kuning nu menggantung masihan cahaya rada redup tapi cukup pikeun ngalengkepan suasana. Saatos rengse, Asep nyekel motor éta, naratas tombol starter.

“Coba geber.”

Budak ngora éta nyobaan gas. Motor ngagebrét, sora mesin ngagerem matak merinding. Anjeunna ngageber dua kali deui, jeung beungeutna langsung sumanget. “Hatur nuhun pisan, Mang. Ieu mah lain motor… siga singa nu hudang!”

Asep ngelus gado bari seuri leutik. “Nya, singa mah kudu boga joki anu wani. Kuring ngan ukur nu ngajaga haténa tetep séhat.”

Budak ngora nyéredkeun dompétna, tapi Asep nahan. “Bawa heula ka balapan. Lamun meunang, kakara mayar. Lamun teu meunang… nya tong dipikirkeun.”

Budak éta reuwas. “Tapi Mang…”

Asep ngan seuri. “Balapan téh ngeunaan nyoba. Duit téh datang engké. Karep jeung usaha anu pangpentingna.”

Budak ngora éta ahirna indit, motorna muru jalan bari sora knalpotna ngaguruh. Dina haténa pinuh harepan jeung semangat nu anyar. Asep ngadenge sora éta beuki jauh, nepi ka ngaleungit.

Saatos éta, bengkel jadi sepi. Tinggal Asep, bangku kayu, jeung kopi hideung nu geus ti tadi ngadagoan. Anjeunna linggih, nyeruput kopi bari nengetan hujan nu ayeuna geus jadi rintik leutik.

Dina haténa, anjeunna mikir:

“Sakapeung, anu ngadamel mesin hirup téh lain bensin, tapi karep jeung cinta kana naon nu dipigawé.”

Asep sadar, pangabutuh hirupna teu gede. Teu kudu bengkel megah, teu kudu pangkat, teu kudu kasohor. Nu diperyogikeun ngan ukur kasempetan pikeun terus ngadéngékeun sora mesin… sabab di dinya, anjeunna manggihan kabagjaan nu bener-bener jujur.

Di luar, neon pasar mimiti dipareuman. Angin peuting ngusap daun-daunan. Tapi di bengkel leutik gigireun pasar éta, aya hiji lalaki anu masih satia kana karepna. Mesin bisa jadi ngan tumpukan logam pikeun loba jalma, tapi pikeun Asep, mesin téh nyawa, sahabat, jeung hal anu ngajadikeun manusa ngarasa hirup.