runner up nu karasa juara pedah clasmeet terakhir di kelas X.5

Isuk-isuk, lapang sakola geus ramé ku sora musik ti speaker nu ngagederkeun lapang sakola SMAN 3 BANJAR. sora murid geus kadangu ti gerbang, bari aya nu ngibarkeun bendera kelas masing-masing. Angin isuk-isuk rada tiis, tapi suasana di lapang haneut pisan ku semangat murid nu ngadukung timna dina clasmeet futsal ayeuna.

Di pojok lapang, Haikal keur ngagulung kaos tim nu beureum bodas. Anjeunna kapten tim kelasna, 10.5. Panonna katingali satengah gugup tapi haténa pinuh tekad. “Ayo atuh, urang kudu bisa asup final taun ayeuna,” ceuk Haikal bari ngagorowok ka babaturanana anu keur ngadon pemanasan.

Handipa nu sok hébring seuri, datang bari mawa botol cai nu masih baseuh ku embun, “Santai kal, nu penting urang maén heula. Ulah loba pikir, ari loba pikir sok jadi kagok!” Anjeunna seuri lebar nepi ka ngalegaan suasana.

Dimas keur nyobian sepatu futsalna, bari ngomong, “Aing mah nu penting bisa nyetak gol hiji, rek selebrasi siga pamain pro, nepi ka sakola géhgér” Sora seuri babaturan ngajawab ucapanana.

Rachvie jeung Riyan geus di lapang, latihan passing saeutik, “Atuh urang kudu fokus, nu lawan ayeuna mah kelas 10.4, pamaénna galak-galak,” ceuk Rachvie bari nyodok bola ka Riyan. Riyan ngangguk bari nyelapkeun rambutna nu baseuh ku kringet.

Piriwit ditiup, pertandingan dimimitian. Ti menit kahiji, lawan langsung maén agrésif, nyerang bari ngagorowok. Haikal nepi ka sering kudu ngalakukeun sliding pikeun nyegah gol. Sorak ti penonton karasa ngahudangkeun jantung unggal pamaén.

Menit ka-4, gol kahiji asup ka gawang tim 10.5. Skor 0-1. Riyan rada pundung bari ngarenghap tarik, “Aduh urang katinggalan, kumaha ieu?”

Haikal teu putus asa, “Tenang! Masih loba waktos, urang balikeun! Ulah pundung ayeuna gé.” Soraana jiga kapten beneran.

Di menit ka-8, Handipa meunang kasempetan, bola dipaskeun ka Dimas, terus ditembak ka gawang. GOL! Skor jadi 1-1. Sora kelas maranéhanana ngagugulung, aya nu ngibarkeun spanduk “10.5 THE BEST”.

Sésana waktu jadi ramé lawan meunang pinalti dina menit panungtungan, sakabeh murid nahan napas, jantung maranéhna siga hayang kaluar. Untungna, Rachvie nu jadi kiper bisa nepis ku leungeunna bari neundeun nyeri. Skor tetep 1-1. Pertandingan ditangtukeun ku adu pinalti.

Haikal jadi algojo kahiji, tendanganana mulus asup. Dimas ogé sukses, make gaya selebrasi muter. Lawan dua kali gagal, jeung tungtungna tim 10.5 meunang. Aranjeunna silih peluk bari ngagorowok bungah, seuri nepi ka aya nu murag.

Saterusna, pertandingan leuwih ramé. Lawanna ayeuna kelas 11.10. Mimiti maén, tim 10.5 langsung kabeuratan, gancang pisan serangan lawan. Dua kali gawangna dibobol. Skor 0-2. Loba nu mimiti teu yakin.

Handipa rada capé bari nyeletuk bari nyeka beungeut, “Urang moal bisa menang lamun maén siga kieu, aing geus cape!”

Haikal nyorakeun babaturanana, panonna nyala, “Hei, urang can béak! Dua gol bisa dikejar lamun urang kompak, inget latihan urang unggal sore!”

Motivasi éta ngajadikeun timna leuwih semangat. Dimas ngoper ka Haikal, terus Haikal nembak jauh. Bola ngalayang siga garis beureum, asup! Skor 1-2.

Sésana dua menit deui, Riyan bisa nyolong bola di tengah, dipaskeun ka Handipa, terus Handipa nembak deukeut gawang. GOL deui! Skor jadi 2-2. Penonton ngageter, aya nu nepi ka nangtung dina pager.

Pertandingan deui kudu adu pinalti. Rachvie bisa nepis hiji bola penting, jeung Dimas jadi algojo panungtungan nu nyieun gol penentuan. Aranjeunna asup semifinal! Loba nu nyorakeun ngarak Haikal bari nyanyi lagu kelas 10.5.

Di semifinal, lawanna kelas 11.6, tim pangkuatna sakola, beurat pisan. Suasana panas, sakabeh murid ngadukung kelasna masing-masing bari mawa genderang jeung toa.

Ti mimiti maén, 11.6 langsung nyerang. Rachvie nepi ka ngajungjungkeun diri pikeun nahan bola, awakna murag ka samping. Tapi dina menit kahiji, gawangna jebol. Skor 0-1. Aya nu ngageleng bari nyebut, “Beurat ieu lawanna.”

Haikal henteu nyerah. Anjeunna terus mere arahan, soraana luhur ngalangkungan sora penonton, “Tahan tengahna! Oper ka samping, ulah buru-buru!”

Menit ka-5, Dimas meunang bola, terus ngalakukeun gocekan siga Messi mini, nendang, bola asup! Skor 1-1. Tapi saméméh babak kahiji béak, lawan nyetak gol deui. Skor 1-2. Waktu istirahat, maranéhanana calik bari ngap-ngapan, kringetna ngocor.

Babak kadua jadi adu taktik. Riyan ampir nyetak gol tapi bola naék teuing. Waktu beuki mepet. Menit panungtungan, Haikal meunang tendangan pojok, bola dipaskeun ka Handipa nu langsung nendang. GOL! Skor 2-2. Lapang ngaguruh ku sora.

Pertandingan panungtungan ogé kudu adu pinalti. Ieu adu pinalti pangtegangna. Haikal asup, Dimas asup, tapi giliran algojo panungtungan, Riyan, tendanganana nabrak tiang gawang. Riyan nepi ka nutupan rarayna, sora panonton ngajerit.

Peluit ditiup, 11.6 jadi juara. Tim 10.5 resmi jadi runner up. Aya nu cicing bari meleng, aya nu cengkat nahan ceurik.

Sadayana rada kuciwa, tapi Haikal ngumpulkeun babaturanana, “Hei, urang geus juang nepi ka akhir. Runner-up téh teu goréng! Taun payun urang kudu balik deui jeung meunang.” Soraana lemes tapi pinuh tekad.

Handipa seuri bari nyawad botol cai, “Enya, nu penting urang maén nepi ka asup final. Éta geus siga juara keur urang, da ieu maén terakhir di kelas 10.5!”

Dimas langsung ngagorowok, “selebrasi runner-up heula atuh!” tuluy maranéhna babarengan nyorowakeun “10.5! 10.5! 10.5!” bari ngangkat piala leutik nu dipasrahkeun panitia. Riyan nu tadi sedih ogé seuri deui, bari nyebut, “Urang rék asup deui taun payun, jadi juara!”

Sarurak murid sakola ngajadikeun suasana karasa siga juara beneran. Tim 10.5 balik ka kelas bari seuri, jeung dina haténa geus bungah pedah classmeet terakhir di kelas 10 jadi piala terakhir di kelas 10.5. Sanajan ngan runner-up , tapi pikeun maranéhna, éta téh **juara dina haté.