Narako di Balik Seragam

Bél sakola ngagorowok tarik, sora budak-budak sakola riweuh ngeusian lorong. Di tungtung koridor, aya murid anyar nu nangtung bari seuri saeutik. Ngaran manéhna Rangga. Panonna tiis, siga aya nu disumputkeun jero, poék, jeung nyieun rasa teu tenang pikeun saha waé nu neuteup lila teuing.

Teu aya nu nyaho, sabenerna Rangga téh geus kungsi maot. Dua taun ka tukang, anjeunna janten korban bullying parna ti sakabéh geng budak populér di sakola éta. Poé éta masih kénéh jelas dina mémori tempat éta sorangan: di hateup sakola, nalika sora seuri kasar ti Galih, Dadan, jeung Jajang masih ngaguruh. Rangga didorong nepi ka murag, awakna ngagebruk kana lanté beton, getih nyiprat ti sirahna. Kabéh ngira manéhna geus paéh sarta maranéhna nyumputkeun kajadian éta. Awak Rangga teu kungsi dipulangkeun ka kulawargana. Aya jalma-jalma misterius nu nyokot éta awak tina kamar mayit, nyebut dirina salaku “tim risét rahasia.” Aranjeunna ngagunakeun awak Rangga pikeun ékspérimén campuran élmu médis jeung ritual kegelapan. Suntikan, bedah, cairan anéh, sarta mantra-mantra nu teu bisa dijelaskeun ku élmu logika. Neundeun antara hirup jeung maot, nu ahirna ngahudangkeun jiwa Rangga deui. Tapi nu hudang téh lain deui manusa… tapi mahluk nu dipangmeunang ku dendam.

Isuk éta, sakola kabeneran meunang murid anyar. Rangga datang kalayan seragam anyar, tapi ayana nyieun hawa sakola robah. Aya rasa haneut-haneut tiis, kawas aya nu ngawas ti balik bayangan.

Korban kahijina nyaéta Galih, budak beunghar nu sok ngahina batur. Rangga henteu maké kekerasan. Manéhna nyebarkeun poto-poto mémalukan Galih nu disimpen di hapéna hasil ti jaman heubeul, nalika Galih sering foto pamer bari ngaganggu batur. Waktu poto éta nyebar ka grup kelas, sora seuri ngageleger di unggal pojok.

Galih datang ka kelas isuk-isuk, rarayna pucét, panonna beureum, siga jalma nu teu saré peuting. Nalika manéhna néangan saha nu nyebarkeun éta poto, Rangga ngan ukur nyampeurkeun, nepuk taktakna bari seuri leutik:

“Gampang nya… ngan ku hiji hapé baé, hirup manéh bisa ruksak.”

Galih teu bisa ngomong nanaon. Ti harita, manéhna jadi jarang asup sakola, nutup diri, jeung sababaraha minggu sanggeusna, kulawargana pindah ka luar kota.

Korban kadua nyaéta Dadan, nu sok jadi tukang ngagebug. Wengi éta, Dadan balik ti les bela diri, leumpang sorangan di jalan leutik gigireun sawah. Angin peuting ngahiliwir, aya sora leutik siga jalma ngahuleng di jero poék. Dadan ngahuleng, bari nelepon ngagunakeun sénter hapéna. Tiba-tiba aya sora leuleus:

“Apal can ka kuring?”

Sora éta ti tukangeunana. Nalika Dadan néangan sumber sora, aya bayangan hideung nu ngagerem. Rangga nangtung di ditu, maké masker, panonna caang siga nu caang tina jero poék.

Dadan ngajedogkeun tinju, tapi Rangga leuwih gancang. Manéhna ngarebut leungeun Dadan, dipéngkolkeun nepi ka ngadadak krek! Sora tulang pegat nyaring dina peuting. Dadan ngagorowok. Rangga nunduk, nyeuseup napas bari ngomong tiis:

“Manéh resep ngagunakeun leungeun pikeun nyiksa batur. Ayeuna cobaan hirup jeung leungeun nu pegat.”

Wengi éta, warga manggihan Dadan di sisi jalan, leungeunna teu bisa dipaké deui. Anjeunna teu kungsi nyaritakeun saha nu ngalakukeun éta.

Sésana tinggal Jajang, dalang tina sagalana. Jajang téh nu nyorong Rangga ka pinggir hateup nepi ka murag. Tapi Rangga henteu buru-buru males ka anjeunna. Manéhna mutuskeun pikeun maénkeun pikiranna heula.

Dinten kahiji, Jajang manggihan méjana di kelas dipapaésan ku getih hayam, bari aya tulisan di tengahna:

“Kuring geus balik.”

Sakelas jadi riweuh, tapi teu aya nu nyangka éta aya hubungan jeung Rangga. 

Dinten kadua, Jajang ningali bayangan Rangga nangtung di luar jandéla kamar, neuteup wungkul tanpa ngomong nanaon. Nalika dibuka, teu aya saha-saha.

Dinten katilu, Jajang meunang kiriman file sorajeritan Galih jeung Dadan, kabéh digabung dina hiji rékaman.

Sakabéh peutingna, Jajang teu bisa sare. Panonna beureum, awakna gemeter. Anjeunna ngarasa unggal sudut kamarna aya anu ngawas. Nepi ka ahirna manéhna mutuskeun naék ka hateup sakola tempat kajadian baheula pikeun neangan jawaban.

Di ditu, Rangga geus nungguan. Angin peuting ngagelebug, nyuruwuk jas hujan nu disampirkeun di beuheungna. Panonna caang siga bara, seuri leutik kabentuk dina biwirna.

“Akhirna… manéh nu datang nyalira,” ceuk Rangga.

“Kuring teu sieun, Rangga! Ieu kabeh ngan kebodohan waktu heubeul!”

“Kebodohan?” Rangga nyengir. “Kebodohan nu ngancurkeun hirup jalma lain?”

Jajang ngajedog, tapi Rangga ngaliwat kalawan enteng, hiji tendangan nyuruwuk ka dada Jajang. Manéhna rubuh, rarayna nempel kana lanté beton. Rangga nunduk, ngomong bari lirih:

“Manéh apal rasa maot lalaunan? Kuring apal. Lantaran manéh nu ngajarkeunana ka kuring.”

Rangga henteu nepi ka maéhan anjeunna. Anjeunna ninggalkeun Jajang ngageter di hateup, panonna nyawang langit, pikiranna pegat.

Sateuacan turun tangga, Rangga ngucap pelan:

“Ayeuna giliran manéh ngalaman naraka nu moal aya tungtungna.”

Rangga turun tangga kalayan tenang, seuri saeutik nyumput dina beungeutna. Di unggal léngkahna, aya sora lir, siga léngkah jalma séjén nu nuturkeun ti tukangeunana.

Tilu poé sanggeus éta, sakola geger. Di gudang laboratorium biologi, guru ngajaga manggihan tabung kaca gede nu ngeusi cairan héjo, di jerona aya organ-organ nu siga keur hirup. Dina gigirna aya buku catetan heubeul kalawan tulisan leungeun dokter:

“Proyék Réinkarnasi Jiwa #i4 Subjek: Rangga Pradipta. Status: Suksés.”

Sadayana bingung saha nu nyimpen éta barang di dinya. Tapi aya hal nu leuwih matak sieun: tabung éta kosong. Eusina leungit.

Ti dinya, gosip nyebar. Aya nu nyebut geus ningali Rangga di tengah peuting, nangtung di tukangeun lapang basket bari nyawang hateup sakola. Aya ogé nu ngadéngé sora hapé ngadadak hurung sorangan, nyebut ngaran murid-murid nu kungsi aya hubungan jeung bullying.

Sababaraha waktu sanggeusna, sakola mutuskeun pikeun nutup hateup éta salamina. Tapi aya hiji tulisan anyar mucunghul dina témbok gigir tangga hateup, ditulis ku cat beureum:

“Kuring moal eureun, salami aya nu masih nyiksa.”

Dina hiji wengi, satpam sakola nu keur ronda ningali cahaya ti jero kelas nu geus dikonci. Nalika dibuka, teu aya nanaon iwal ti hiji buku harian dina méja. Di jero éta buku aya tulisan anyar, tinta na masih baseuh:

“Kuring henteu deui manusa. Tapi rasa adil kudu aya. Saha waé nu ngarasa dirina kuat, sing émut, unggal panindasan mibanda harga nu kudu dibayar.”

Satpam ningali ka luar jandéla, sarta saacan manéhna sempet kaluar, aya bayangan ranggeuyan leutik ngaliwatan kaca, panon caang, seuri leutik, siga jalma nu wareg ku adilna sorangan.

Ti harita, unggal murid anyar nu asup ka sakola éta sok dibéré peringatan:

Lamun aya nu neuteup anjeun ti tungtung koridor bari seuri saeutik, ulah neuteup balik. Lantaran bisa jadi éta Rangga, nu masih kénéh ngawas saha waé nu boga dosa.