NAKER TEUING KA DUNYA

Di hiji lembur nu teu jauh ti kota, cicing hiji budak ngora ngaranna Dadan. Ti leuleutik, Dadan téh sok dipikawanoh ku tatangga minangka budak rajin, calakan, jeung boga cita-cita luhur. Manéhna hayang hirup beunghar, di pihormat ku jalma séjén, sarta meunang pangakuan. Dina pikirannana, hirup téh ngan saukur lolombaan pikeun meunangkeun pangkat, duit, jeung kamulyaan dunya.

Ti mimiti sakola dasar, Dadan geus katingali béda ti babaturan sakelasna. Lamun nu séjén resep ulin ka sawah, ngala belut, atawa lumpat di kebon, Dadan leuwih resep maca buku ngeunaan pangusaha suksés, kumaha carana meunangkeun duit, kumaha carana jadi jalma gedé. Guru-guruna sok muji, “Dadan mah rajin, Engké pasti jadi jalma nu hasil.”

Nepi ka Dadan asup SMA, kamampuan na beuki katingali. Manéhna juara kelas, ménang loba lomba, tapi haténa sok henteu reueus ku pangajén akademik wungkul. “Kudu beunghar! Kudu boga mobil! Kudu boga imah gede!” ceuk pikirannana.

Sanggeus lulus SMA, Dadan kuliah di kota. Di ditu, dunya anyar muka dirina. Gedong jangkung, mobil mahal, toko-toko ageung, sarta jalma-jalma ngora nu sarua silih tarung ngudag impian. Dadan ngarasa ieu téh tmpatna.

Manehna kuliah bari usaha leutik. Ti mimiti dagang pulsa, jual baju online, nepika maén saham. Unggal waktu sare sok kakurangan sabab poé jeung peutingna dibagi pikeun kuliah jeung dagang. Tapi Dadan ngarasa bagja, sabab tiap bulan duitna ngumpul.

Bapa jeung indungna di lembur sok ngingetan, “Dan, ulah poho kana solat, ulah poho kana silaturahmi. Duit mah bisa diteangan, tapi hirup kudu saimbang.”

Tapi Dadan sok ngajawab, “Muhun, Mah, Pak.Tapi ayeuna mah keur merjuangkeun masa depan. Solat mah bisa engké, lamun geus ténang. Ayeuna kudu usaha heula!”

pas ekeur lalampahan Dadan beuki maju. Usahana mekar, manéhna meunang investor, jeung tungtungna bisa nyieun usaha kuliner nu beuki laris. Jalma-jalma nyebut anjeunna “wirausaha ngora inspiratif”. Media lokal ogé wawancara manehna.

Dadan meunang mobil munggaran dina umur 23 taun. Manéhna bagja lain ukur kusabab mobilna, tapi kusabab tatangga di lembur jadi reueus. “Ieu téh budak urang, geus hasil di kota,” ceuk jalma lembur.

Tapi ku kabagjaan éta, haténa beuki jauh kana urusan agama. Solat geus jarang, maca Qur’an geus euweuh, silaturahmi ka dulur-dulur ogé ampir pegat. “Engké we lamun geus kolot, ayeuna mah kudu gawé heula,” ceuk haténa.

Dina hiji wengi, nalika Dadan balik ti kantor usahana, anjeunna ngarasa awakna teu puguh. Sirah ngagérémét, dada ngagelenyu, jeung napas karasa beurat. Manehna buru-buru ka rumah sakit. Dokter ngomong yén anjeunna kakurangan istirahat jeung loba pikiran.

Dadan ngan seuri, “Ah, ieu mah saukur capé saeutik. Kudu leuwih kuat deui. Moal meunang kasuksésan lamun ukur istirahat.”

Sanggeus meunang ubar jeung infus, anjeunna balik deui kana kabiasaan heubeul: gawé, gawé, jeung gawé. 

Papanggihan jeung Sobat Lembur Sawatara bulan ti harita, Dadan manggihan sobat leutikna di kota, ngaranna Asep. Asep téh sabenerna henteu kacida beungharna, tapi hirupna katempo tentrem. Anjeunna jadi guru ngajarkeun barudak ngaji di masjid leutik, jeung miboga warung baso basajan.

“Dan, kumaha damang ayeuna?” ceuk Asep bari seuri.

“Alhamdulillah, Sep. Usaha kuring maju. Mobil anyar geus aya. Kuring ayeuna keur mikir mésér apartemen.”

Asep ngan seuri deui. “alus, Dan. Tapi inget, hirup téh teu ngan ukur keur dunya. Urang bakal balik deui ka Gusti.”

Dadan rada teu resep. “Sep, ulah sok nyarita kitu atuh. Aing mah masih ngora, kudu nyiar dunya heula. Urusan akhirat mah engké wé lamun geus waktuna.”

Asep ngelus dada, teu ngajawab nanaon.

Dina hiji peuting, nalika hujan gedé jeung jalan kota lésang, Dadan nuju ngajalankeun mobilna. Manéhna kakara ti acara haténa bagja sabab meunang kontrak gedé. Tapi dina jalan tol, mobilna ngagésér jeung nabrak panghalang jalan.

Dadan henteu émut nanaon sanggeus éta. Nalika anjeunna hudang, anjeunna aya di rumah sakit, awakna loba perban, jeung dokter nyebutkeun yén anjeunna kudu istirahat panjang.

Waktu dina kaayaan hésé kitu, nu sok datang nganjang téh lain mitra bisnisna, lain ogé konsuménna, tapi sobatna Asep jeung tatangga ti lembur nu kabeneran keur di kota.

Indung bapana ogé datang bari panon nyembeng. “Dan, urang geus sering ngingetan. Ulah naker teuing ka dunya. Cik pikirkeun deui hirup ieu.”

Dadan ceurik. Pikeun kahiji kalina, manehna ngarasa kosong. Mobil, duit, usaha, sagalana karasa teu aya gunana lamun awakna teu bisa nanaon, teu bisa leumpang, atawa bisa waé hirupna eureun.

Sanggeus sababaraha bulan di rumah sakit Dadan laun-laun cageur. Tapi pangalaman éta ngabalikeun haténa. Manéhna mimiti solat deui, maca Qur’an, jeung sok nganjang ka masjid. Manéhna ogé osok kénéh ngurus usaha, tapi henteu deui sarua jiga baheula.

Asep sok ngabaturan, ngingetan yén hirup kudu saimbang. “Dunya mah penting, Dan. Tapi ulah nepi ka poho kana akhirat. Urang kudu mikir kumaha lamun ayeuna Gusti nyabut nyawa urang.”

Ti harita, Dadan ngarobah prinsipna. Anjeunna tetep gawe, tetep boga usaha, tapi duit jeung pangkat lain deui tujuan utama. Manéhna ayeuna ngagunakeun hartana pikeun ngabantu barudak miskin di lembur, nyumbang ka masjid, jeung ngajadikeun usaha kulinérna pikeun nulungan jalma séjén meunang pagawéan.

Carita Dadan ngajarkeun yén hirup anu naker teuing ka dunya bakal nyasabkeun, sabab dunya mah ngan sakedapan. Nu utama téh kumaha urang nyiapkeun bekel keur ahirat. Duit jeung jabatan bisa ngaleungit dina sagala waktos, tapi amal jeung kahadéan bakal tétép nyorang.

Dadan ayeuna sadar, yén kabagjaan sajati téh lain aya dina mobil mahal atawa duit miliaran, tapi aya dina haté anu tenang, iman anu kuat, jeung kahirupan anu bisa nguntungkeun batur.