Kaéndahan Curug 7 Cibolang

Judul: Kaéndahan Curug 7 Cibolang

Dina hiji poe Minggu isuk-isuk, abdi jeung babaturan geus sapuk pikeun ulin bareng ka Curug 7 Cibolang nu aya di Lembur Panjalu, Kabupatén Ciamis. Ti mimiti subuh, urang geus siap-siap di imah, make pakean nu nyaman pikeun leumpang di alam kabuka. Hawa isuk-isuk karasa tiis pisan, aya kabut ipis nu nyelimuti jalan. Sanajan rada tiis, haté karasa haneut sabab kabungah rék indit bareng rerencangan nu salawasna ngahibur.

Sateuacan indit, indung masihan bekel sangu liwet jeung lauk asin, ogé cai dina botol pikeun diminum di jalan. Anjeunna ngomong, “Sing jaga kaséhatan, ulah ngahaja ngotoran tempat, sabab alam téh kudu dijaga.” Kecap éta nanceb pisan dina haté abdi, sabab bener pisan yén alam téh lain ngan keur dilalana, tapi ogé kudu dipiara.

Sanggeus sadayana siap, urang berangkat ngagunakeun motor bari nyanyi jeung seuri sapanjang jalan. Angin isuk nyabak kana raray, matak seger. Di sisi jalan katingali lembur-lembur leutik nu masih kénéh asri, aya kebon, sawah, jeung gunung nu ngajajar di kejauhan. Loba warga nu keur macul di sawah bari ngadéngékeun sora manuk ti tangkal.

Sapanjang perjalanan, abdi ngarasa saperti aya dina lukisan alam. Langit bulao, awan bodas ngalayang lalaunan, jeung sora cai walungan ngagelak ti kajauhan. Urang sok eureun sakeudeung pikeun moto jeung ngarasakeun hawa seger gunung. Babaturan aya nu nyarita, “Ah, di kota mah moal aya hawa seger kieu. Enakeun pisan, nya?” Abdi ngan seuri bari ngangguk, ngarasakeun karaharjaan nu basajan.

Sanggeus kira-kira satengah jam leumpang ti tempat parkir, urang tungtungna nepi ka curug kahiji. Suasana di ditu luar biasa éndahna. Cai nu hérang pisan murag tina luhur batu, ngabentuk busa bodas kawas kapas. Hawa tiis nyabak kana kulit, matak ngarasa tenang. Abdi nyiram raray ku cai ti curug, jeung karasa beda pisan — hérang, seger, alami.

Urang motret, seuri, jeung aya ogé nu langsung mandi di curug bari nyorakeun, “Wah, seger pisan, sumpah ieu cai téh kawas ti langit!” Sadayana seuri, sabab bener pisan caina teu ngan hérang tapi ogé matak ngeusi tanaga deui.

Ti dinya, urang neruskeun lalampahan ka curug-curug séjénna, sabab di Cibolang aya tujuh curug nu béda-béda bentuk jeung jangkungna. Jalanna rada nanjak, tapi sapanjang leumpang, urang ditembangan ku pepelakan héjo, kembang leutik warna-warni, jeung sora jangkrik. Di tengah jalan, urang manggihan tukang dagang kopi jeung goréngan. Urang eureun sakeudeung, nginum kopi panas bari lalajo pemandangan lembah nu lega jeung endah.

Abdi nyarita, “Sugan urang kudu sok datang ka tempat kieu, supaya teu poho kana karunia Gusti.” Babaturan ngajawab, “Leres pisan, lamun urang teuing sibuk di kota, urang sok poho yén alam téh sumber ketenangan.” Obrolan leutik éta matak ngingetkeun yén kabagjaan téh teu kudu mahal — cukup ku ngarasakeun alam jeung ngahargaan na.

Di curug katilu, urang manggihan batu gedé nu bentukna siga kursi. Urang calik di ditu, ngadéngé sora cai jeung ngarasakeun cipratan halus nu nepikeun kesejukan. Abdi nutup panon sakeudeung, ngadéngé sora angin, sora manuk, jeung sora cai nu murag. Sadayana ngahiji, nyiptakeun simfoni alam nu teu bisa didéngé di tempat séjén.

Sanggeus sababaraha jam, urang nepi ka curug pangtungtungna, curug katujuh. Ieu curug paling jangkung jeung paling megah. Cai na murag kawas tali bodas ti langit, ngahudang rasa takjub. Di handapeun curug aya kolam alami, tempat urang bisa ngojay. Sababaraha warga lokal nyarita yén cai di dieu sok dipercaya bisa ngajadikeun awak séhat sabab masih kénéh murni.

Urang nyéépkeun waktu rada lila di ditu, moto, makan bekel ti imah, jeung ngobrol bari ngarasakeun tiisna hawa gunung. Indit ka tempat sapertos ieu matak leungit capé, stres, jeung sagala pikiran beurat.

Teu karasa, panonpoé geus mimiti tilelep. Cahaya oranye ngagurat di antara tangkal, nyieun suasana haneut jeung tenang. Sora jangkrik mimiti kadéngé, nambahkeun rasa damai dina haté. Urang mutuskeun pikeun balik, tapi saméméh indit, abdi ningali deui ka arah curug sarta ngomong dina haté,

> “Kaéndahan ieu teu meunang rusak. Mun urang teu ngajaga, meureun sababaraha taun deui moal aya deui tempat sééndah ieu.”

Sapanjang jalan balik, urang leumpang lalaunan bari terus ngobrol. Angin peuting mimiti karasa, tapi teu matak sieun, sabab aya cahaya bulan nu ngagurilap ngalangkungan dahan tatangkalan. Abdi ningali sakurilingeun, loba daun nu murag lalaunan kana taneuh, siga ngiringan urang mulang.

Di tengah perjalanan, urang eureun heula di hiji saung leutik pikeun ngaso. Ti ditu katingali lampu-lampu lembur nu ngedap-ngedip di lembah, siga béntang nu ragrag ti langit. Sora walungan ngagelak lemah lembut, nyampur jeung sora jangkrik. Abdi ngarasa tenang pisan, saperti balik ka pangkuan alam nu nyayagikeun kabagjaan nu basajan tapi jero.

Abdi terus mikir, naha manusa sok teu sadar yén alam téh salawasna masihan kahirupan? Daun nyieun oksigén, cai ngabasahan taneuh, jeung gunung ngajaga hawa tetep tiis. Sadayana saling silih lengkepan. Lamun urang ngaruksak hiji bagian, sadayana bisa kacida pangaruhna.

Di jalan, abdi émut deui kana kecap indung tadi isuk-isuk:

> “Sing jaga kaséhatan, ulah ngotoran tempat.”

Kiwari kecap éta jadi pangeling-eling anu leuwih jero hartina. Henteu ngan ukur ngajaga kaséhatan diri, tapi ogé ngajaga kaséhatan bumi tempat urang hirup.

Sanggeus nepi ka tempat parkir, urang langsung beres-beres, nyiapkeun diri pikeun balik ka imah. Sanajan awak rada capé, haté karasa pinuh ku rasa syukur. Dina perjalanan balik ngagunakeun motor, sora jangkrik, hawa tiis gunung, jeung lampu jalan nu samar-samar ngajadikeun suasana romantis jeung menenangkan.

Sanggeus balik ka imah, abdi langsung nyatet pangalaman ieu dina buku harian, supaya bisa jadi kenangan anu teu hilap. Abdi ogé niat dina haté, yén hiji waktu bakal balik deui ka dinya, tapi teu ngan pikeun lalajo, tapi ogé pikeun ngajarkeun ka batur ngeunaan pentingna ngajaga alam.

Sabenerna, kaéndahan Curug 7 Cibolang lain ngan saukur ngeunaan curugna, tapi ngeunaan perjalanan, rasa silih asih jeung rerencangan, sarta pangalaman spiritual nalika nyaksian kakuatan Gusti nu Maha Kawasa ngaliwatan alam. 

•Amanat

Urang kudu miara jeung ngajaga kaéndahan alam, sabab alam téh sumber kahirupan jeung tempat urang diajar ngahargaan ciptaan Gusti Allah. Lamun urang ngajaga alam, alam ogé bakal ngajaga urang. Ku cara basajan saperti teu miceun runtah, ngariksa tatangkalan, jeung ngajarkeun batur supaya mikacinta lingkungan, urang geus ngabuktikeun yén urang jalma nu boga tanggung jawab kana bumi nu dipasrahkeun ku Gusti.