Dua Mawar jeung Hiji Leuweung

Di sisi leuweung anu leubeut ku tatangkalan jangkung jeung héjo royo-royo, dina saheulak taneuh anu sarua, aya dua kembang anu hirup babarengan: Malati jeung Mawar. Sanajan hirup dina tempat anu ngahiji, sipat jeung pikiranna béda pisan, siga beurang jeung peuting.

Malati téh kembang anu gagah. Kelopakna beureum caang, warnana siga seuneu panonpoé. Anjeunna pinuh ku rasa yakin jeung sombong, sok ngarasa yén dirina téh kembang panggeulisna di sakuliah leuweung. Unggal isuk, nalika embun anyar nempel dina kelopakna, Malati sok nyengir ka panonpoé, siga rék ménta pangakuan yén dirina anu pangpunjulna. Anjeunna resep pisan lamun angin ngagelebug leuleus, sabab kelopakna bakal ngagerak éndah, narik perhatian serangga jeung manuk. Anjeunna sok nangtung pageuh, henteu daék tunduk sanajan saeutik.

Sabalikna, sahabatna, Mawar, miboga kelopak pink lembut, warnana henteu nyeungeut tapi matak tenang. Mawar henteu kungsi mikir pikeun nyieun batur sirik atawa ngarasa punjul. Anjeunna leuwih resep ngarasakeun hawa tiis, ngadéngé sora manuk, jeung ngahaturkeun nuhun ka Gusti anu geus ngahirupan dirina. Cukup asal bisa hirup jeung nyenangkeun alam sabudeureunana.

Dina hiji soré, nalika angin mimiti ngagelebug rada kuat, Malati ngomong ka Mawar kalayan nada neken:

“Mawar, naha anjeun sok leuleus pisan? Anjeun kedahna nangtung pageuh siga kuring, supaya teu katempuhan ku angin. Kudu wani!”

Mawar ngajawab leuleus bari mesem:

“Kuring mah teu kudu nangtung pageuh, Malati. Kuring yakin, lamun urang ngaluyukeun diri jeung angin, urang moal pegat. Ngaleuleus lain hartina éléh.”

Malati ngan ngageleng bari seuri leutik, “Éta téh tanda lemah, lain tanda kuat,” pokna teges. Ti harita, bédana pamadegan mimiti nyieun jarak dina haté dua sobat anu tadina akrab éta.

Waktu ngaliwat. Langit ujug-ujug jadi poék, siga ditutup ku lawon hideung. Awan hideung mimiti nutupan cahaya panonpoé, mawa beja datangna bahaya. Hujan mimiti netes hiji-hiji, tuluy beuki lila beuki deres. Angin ngagelebug ngaliwatan tangkal-tangkal, ngagebrétkeun dahan, malah sababaraha tangkal raksasa ogé aya anu rubuh. Badai anu datang ayeuna leuwih kuat ti anu saméméhna — sora guruh ngagorowok di luhur langit, jeung taneuh jadi ngageleger.

Malati ngencarkeun batangna. Anjeunna ngukuhkeun awakna supaya henteu ditiup ku angin. Anjeunna terus nangtung pageuh, henteu daék tunduk sanajan kelopakna mimiti diséréd ku angin.

“Kuring moal nyerah! Kuring kudu nangtung! Kuring kembang anu kuat!” cenah dina haté, pinuh ku sumanget ngalawan.

Samentara éta, Mawar henteu ngalawan. Anjeunna ngantepkeun awakna leuleus nuturkeun arah angin. Unggal angin ngagelebug, anjeunna ngan nurut, nyembah sirahna saeutik, ngantepkeun kelopakna ngalir babarengan jeung arus hawa. Anjeunna henteu ngarasa lemah, sabab dina haténa aya kapercayaan anu jembar: alam moal ngahancurkeun anu bisa narima kakuatanana.

Malati kungsi nyarita dina tengah badai, ngagorowok:

“Mawar, ulah tunduk! Ngan jalma lemah anu ngadeukeutkeun sirahna ka angin!”

Mawar ngajawab bari masih ngaleuleus:

“Kuring henteu lemah, Malati. Kuring ngan milih pikeun henteu ngalawan hal anu leuwih kuat ti kuring. Ieu cara kuring salamet.”

Tapi Malati henteu ngadéngé deui. Angin beuki ngagelebug, hujan beuki ngageleger. Nepika tengah peuting, dua kembang éta masih kénéh nangtung dina cara masing-masing: hiji ngalawan, hiji narima.

Nalika panonpoé mimiti némbongan deui, leuweung kasampak sepi, pinuh ku sésa badai. Embun nyampur jeung lebu taneuh, dahan tangkal ngagoler di mana-mana, jeung sora manuk anyar mimiti karungu deui. Malati jeung Mawar mimiti hudang tina tiis.

Malati ningali awakna sorangan. Sabagian kelopak beureum caangna geus murag, warnana jadi luntur, jeung sababaraha bagian batangna pegat. Anjeunna masih nangtung, enya, tapi henteu deui siga saméméhna. Awakna karasa nyeri, siga aya nu leungit dina dirina.

Sedengkeun Mawar, sanajan rada ngagulung, kelopakna masih utuh. Warna pinkna malah siga leuwih caang kusabab embun anu nempel. Anjeunna ngaleupaskeun embun tina kelopakna bari mesem saeutik, ngarasakeun sinar panonpoé anu haneut.

Malati nempo ka sobatna éta bari seuri pait:

“Kunaon anjeun masih éndah, Mawar? Kuring geus nyobaan nangtung pageuh ku sagala kakuatan, tapi katingalina kuring nu paling ruksak.”

Mawar nyumputkeun seuri leutik, terus ngajawab kalem, sorana lemes pisan:

“Sabab anjeun ngalawan, Malati. Kadang, pikeun salamet, urang kudu ngaleuleus. Angin teu bisa ngancurkeun anu daék nurut kana arah na. Kakuatan urang aya dina panarimaan.”

Malati bungkem. Dina jero haténa, aya rasa kagét jeung sadar anu jeru. Anjeunna sadar yén sombongna teu aya gunana. Dina badai kahirupan, anu kuat lain anu paling tegas nolak, tapi anu bisa narima jeung ngaluyukeun diri.

Sanggeus poé éta, Malati jadi béda. Anjeunna henteu deui nyombongkeun kageulisanna, henteu deui nyapirakeun sobatna. Anjeunna diajar pikeun ngadéngé, pikeun ngahargaan, sarta pikeun narima yén unggal mahluk boga cara sorangan pikeun jadi kuat.

Unggal isuk, Malati jeung Mawar sok nyambut panonpoé babarengan. Angin nu datang ayeuna henteu karasa jahat deui, tapi karasa siga sobat anu ngajak nari. Leuweung ogé jadi leuwih hirup, sabab dua kembang éta teu deui nyieun bédana, tapi silih lengkepan.

Nalika aya angin nyéréd leuleus, Malati ayeuna sok ngadeukeutkeun sirahna saeutik, siga rék ngahargaan kekecapan sobatna baheula. Anjeunna nyebut dina haté: “Ternyata bener, kakuatan teu salawasna kudu datang tina kategasan. Kadang, anu leuleus téh nu sabenerna kuat.”

Waktu kaliwat, dua kembang éta jadi lambang karapihan di leuweung. Unggal jalma anu ngaliwat sok nyium bau kembang anu ngahiji: campuran antara warna beureum Malati jeung pink Mawar. Aranjeunna sigana geus jadi hiji harti — yén silaturahim jeung karendahan haté bisa ngajaga kageulisan alam.