TEUTEUP NU TEU KACATUR

Langit soré katémbong nyirorot jingga, lir lukisan nu teu réngsé. Angin ngaliwat ti kalér mawa bau hujan nu anyar eureun. Di sisi jalan leutik lembur Ciburuan, aya hiji warung kopi kai nu sok rame ku carita jalma-jalma. Tapi peuting éta, nu calik di juru ngan dua jalma: Rani jeung Gilang.

Dua jiwa nu geus silih kenal ti leutik. Ti mimiti diajar maca di sakola dasar, dugi ka lulus SMA, maranéhna sok silih ngiringan dina unggal léngkah. Tapi waktu ngabawa dua arah béda. Rani kuliah di Bandung, sedengkeun Gilang teuteup di lembur, ngabantu kolotna dagang. Sanajan jauh, dina unggal balikna Rani, haténa sok narik pikeun mampir ka warung ieu  tempat nu disimpen sagala kenangan nu haneut jeung sepi dina waktu nu sarua.

“Urang geus béda ayeuna, Lang,” ceuk Rani laun, bari ngusap gelas kopi nu masih haneut. “Tapi duka kunaon, unggal ningali anjeun, rasa nu baheula sok datang deui.”

Gilang nyengir lir leutik, panonna nembus ka jandéla, ningali cai hujan nu ngeclak. “Sugan rasa mah tiasa robah ku waktu, Ran. Tapi kuring yakin waktu mah ngan ngajarkeun urang nyumputkeun rasa, lain ngaleungitkeunana.”

Rani cicing. Aya rébuan kecap di haténa, tapi létahna teu sanggup ngucap. Panonna nepungan panon Gilang, tapi teuteupan éta sok eureun di tengah, siga aya tembok halus nu nyegah. Teu aya kecap, ngan aya teuteup nu teu kacatur, tapi pinuh ku rasa nu teu bisa dijelaskeun.

“Apan urang kungsi sumpah waktu SMP, moal papisah?” ceuk Rani, seuri nyimpen sedih.
Gilang seuri singget. “Sumpah budak mah sok diucapkeun lantaran teu acan nyaho sabaraha beuratna hirup.”

“Tapi naon salahna lamun urang hayang cageur dina kenangan?” ceuk Rani deui.
“Henteu salah, Ran. Ngan hirup kudu maju. Kadang nu pangsaéna téh lain nu urang pikahoyong, tapi nu kudu urang pasrahkeun.”

Rani nyéréd napas. “Jadi, anjeun teu pernah mikir yén kuring… yén urang…”
Gilang eureun ngadahar bala-bala. “Ran, aya hal nu hayang kuring béjakeun. Ti saprak urang lulus, aya nu datang dina kahirupan kuring. Anjeun pasti apal ka Ayu, batur sakelas urang.”

Sora hujan karasa leuwih tarik. Rani ngadéngé ngaran éta siga sora nu nyelap kana haté. “Ayu?”
“Enya, manéhna ayeuna jadi tunangan kuring.”

Waktu siga eureun. Hawa warung jadi hening, ngan kadéngé sora hujan ngagabrug atap seng. Rani nyoba seuri, tapi éta seuri henteu nepi ka panonna. “Saé pisan, Lang… Abdi bagja ngadéngéna.”

“Tapi anjeun terang, Ran,” ceuk Gilang lirih, “anu pangsusahna téh lain milih saha nu rék dipikanyaah, tapi nahan rasa sangkan teu nyeri batur séjén.”
Rani neuteup jero. “Nya, meureun kitu nasib rasa nu datang dina waktu nu salah.”

Panon maranéhna papanggih deui. Dina teuteupan éta aya cinta, tapi ogé aya pasrah. Aya kahayang pikeun nyebut, tapi ogé kasadaran yén kecap moal ngarobah naon-naon. Dina haté Rani, aya kahayang pikeun nangis, tapi cai panonna milih cicing. Kadang, sepi téh leuwih kuat tibatan sora tangis.

Gilang nyandak napas panjang. “Ran, kuring teu nyesel kungsi deukeut jeung anjeun. Anjeun geus jadi bagian pangalusna tina jaman kuring.”
Rani ngajawab laon, “Sarta anjeun, Gilang, bakal salawasna jadi carita nu teu rék leungit, sanajan moal kungsi boga tungtung.”

Sora bedug Isya nyawur ti masjid lembur. Rani ningali kaluar, ka sawah nu katutupan kabut. Manéhna sadar, waktu moal bisa dibalikeun. Tapi haté manusa boga cara sorangan pikeun ngingetkeun naon nu pernah aya.

“Kuring kudu balik,” ceuk Rani, nyieun seuri hampang.
“Jaga diri, Ran.”
“Enya, kitu deui anjeun, Lang.”

Maranéhna kaluar ti warung. Hujan masih ngeclak saalit, lampu jalan murub samar. Panon Rani ngingetkeun panon Gilang, tapi ayeuna aya jarak di antarana jarak nu henteu karasa, tapi aya.

Tilu taun sanggeus peuting éta, Rani geus réngsé kuliahna. Anjeunna balik ka lembur, jadi guru SD. Lembur Ciburuan geus robah. Warung kopi kai ayeuna jadi kafe anyar, pinuh ku lampu jeung musik. Tapi di juru témbokna, aya hiji pigura: poto Gilang jeung Ayu dina poé nikahna. Dina éta poto, seuri Gilang katingali sarua, tapi di panonna Rani masih ningali hal anu teu kabaca.

Di gigireun pigura, aya kursi kai kosong. Rani lungguh sakeudeung, nyandak cangkir kopi. Dina pantulan kaca jandéla, manéhna ningali bayangan sorangan, jeung di jero éta bayangan aya seuri leutik nu kawas Gilang.

Manéhna ngusap pipi, seuri pelan. “Teuteup nu teu kacatur... meureun éta carana takdir ngajarkeun cinta tanpa gaduh.”

Cinta, ceuk pikirna, teu salawasna kudu boga tungtung, sabab aya cinta nu ngan ditugaskeun pikeun ngajarkeun kumaha jadi jujur kana rasa. Gilang téh lain nu salah, tapi nu bener datang dina waktu nu teu pas.

Rani hudang, ningali langit nu mimiti poék. Hujan leutik deui murag, kawas sora musik halimun nu ngiringan léngkahna. Anjeunna leumpang kaluar ti kafe, bari ngucap dina jero haté:
“Upama teuteupan bisa nyaritakeun sagalana, meureun manéhna bakal nyaho sabaraha kuring ngahargaan jaman nu geus kaliwat.”

Peuting éta, lembur Ciburuan nyirorot ku lampu-lampu leutik. Sora hujan, bau kopi, jeung kenangan nu teu kacatur nyampur jadi hiji harmoni. Rani ngarah ka jalan beueus, haténa hampang. Teu aya deui nu kudu disesalkan, sabab dina unggal rasa nu teu kasampikeun, aya éndahna sorangan.

Manéhna nyebut deui dina jero haté:
“Teuteup nu teu kacatur téh lain tungtung, tapi pangaweruh yén cinta bisa hirup tanpa kecap.”

Langit mimiti nyirorot ku béntang, hujan eureun lalaunan. Di antara halimun, Rani leumpang bari seuri, nyekel haténa sorangan. Cinta geus jadi carita, tapi carita éta moal pernah leungit. Éta bakal salawasna aya dina teuteupan, dina hujan, dina waktu nu eureun pikeun sakedapan.